دري به سوي نگاه

فرازهایی از صحیفه سجادیه

ای خدای من!

اگر به درگاهت به حدی بگریم که پلک چشمانم بیفتد

و آنچنان با صدای بلند به ناله افتادم تا صدایم قطع شود

و در درگاه تو آنقدر بایستم تا پاهایم ورم کند و در برابرت به حدی رکوع کنم

تا استخوان پشتم از جای خود بیرون آید و برای تو آنقدر سجده کنم

تا چشم هایم ازحدقه درآید و در همه عمرخاک زمین بخورم

و تا آخر روزگار آب الوده به خاکستر بنوشم

و در خلال این ها به ذکر تو مشغول شوم تا زبانم از سخن باز مانده و کند شود

و سپس به خاطر شرمندگی و حیا چشم به آفاق آسمان نگشایم

با این همه باز مستحق محو یک گناه از گناهانم نخواهم بود

خدایا !

هر بنده ای که به سوی تو توبه کند

و تو به علم غیبی که داری می دانی که او توبه اش را می شکند

و دوباره به گناه و خطایش خویش برمی گردد،

پس من به تو پناه میبرم که چنان باشم، پس چنان کن که این توبه من ،

توبه ای باشد که بعد از آن محتاج توبه دیگر نباشم،

توبه ای باشد که موجب محو و پاک سازی گناهان گذشته ام باشد

و در آینده نیز موجب سلامت و ایمنی من از گناه گردد

سپس به دنبال این ها به سوی تو آمده ام با توبه ،

با ذلت خواری در برابر تو ، و با حسن ظن و خوش گمانی به تو ،

و با اطمینان و اعتماد بدانچه نزد توست

و در کنار این ها امید به تو را ضمینه کرده ام ،

امیدی که امیدواران از آن ناکام نمی شوند

ای خدای من !

خودم را از تو می خواهم!

منی که برای این خلقش نکردی تا به وسیله ان بدی از خود دور کنی

یا بدان سبب نفعی به دست آوری ،

ولیکن او را ایجاد کردی تا قدرتت را بر ایجاد کردن او اثبات نمایی

تا حجت و دلیلی باشد بر آفرینش همانندش .

+نوشته شده در چهارشنبه بیست و ششم مهر 1385ساعت9:22 قبل از ظهرتوسط ........ |